LANDPROFIEL

Burkina Faso: vlag, hoofdstad en landeninformatie

Burkina Faso ligt in het West-Afrikaanse binnenland tussen Sahel en nattere savanne. De vlag is een horizontale rood-groene bicolour met een gele ster. Naast Ouagadougou als hoofdstad, vertellen Loropéni, Tiébélé en oude ijzersmeltende plaatsen over verschillende historische centra die niet tot één stad of tijdperk kunnen worden gereduceerd.

Test je kennis →

Burkina Faso · leercollectie

Burkina Faso in het kort

Hoofdstad: Ouagadougou
Quiz-continent: Afrika
Talen in referentierecord: Mooré, Fulfulde, Dioula, Gourmanché en andere nationale talen; Frans als belangrijke communicatietaal
Valuta: CFA-franc BCEAO (XOF)
Bevolking: 24 074 580 (2025, Wereldbank)
Gebied: 272 967 km²
Kustzetting: Aangemeerd
ISO-codes: BF / BFA
Internet land achtervoegsel: .bf

Voormalige staatsnaam: Bovenste Volta
Naamsverandering: 1984
Hoogste punt: Tena Kourou, 749 m
Riviersysteem: Volta
Tweede grote stad centrum: Bobo-Dioulasso
Werelderfgoed sinds 2024: Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen

Burkina Faso: ontwerp, betekenis en geschiedenis van de vlag

De vlag bestaat uit twee horizontale velden van gelijke hoogte: rood boven en groen onderaan. Een gele vijfpuntige ster ligt precies in het midden en raakt beide kleurenvelden. Er is geen extra wapenschild of smalle scheidslijnen; de duidelijke combinatie van drie is het belangrijkste onderscheidende kenmerk.

Rood, geel en groen zijn onderdeel van de traditie van de Pan-Afrikaanse vlaggen. Het huidige ontwerp werd geïntroduceerd in 1984 samen met de landsnaam Burkina Faso; voorheen heette de staat Upper Volta. De ster onderscheidt de vlag van een rode bicolor. Politieke interpretaties van kleur moeten worden gelezen in de context van deze historische herontwerp.

Hoofdstad : Ouagadougou

Ouagadougou ligt in het centrale deel van het land en is het belangrijkste politieke centrum. In het Duits lijkt de naam aanvankelijk lang; de gemeenschappelijke korte vorm Ouaga vergemakkelijkt de opdracht. De locatie in het binnenland verbindt de hoofdstad met wegcorridors naar verschillende naburige staten, niet met haar eigen zeehaven.

Bobo-Dioulasso in het zuidwesten is een ander belangrijk stedelijk centrum. De juxtapositie van beide steden helpt Burkina Faso ruimtelijk te classificeren: de kapitaalfuncties zijn geconcentreerd in Ouagadougou, terwijl het zuidwesten zijn eigen handel en culturele tradities heeft. Historische structuren en nederzettingen bevinden zich ook ver buiten de grote steden, zoals in het Tiébélé gebied.

Oefen dit kapitaal →

Burkina Faso: geografie, geschiedenis en cultuur

Brede delen van Burkina Faso bestaan uit vlakke tot golvende hoge oppervlakken. In het noorden, de savanne versmelt in drogere Sahel landschappen; naar het zuiden, neerslag en boompopulatie in het algemeen toename. Volgens het Feetbook archief bereikt het westen van Tena Kourou 749 meter en vormt dit een duidelijke, maar geen hoge alpine tegenpool naar de uitgestrekte vlaktes. Bobo-Dioulasso is dichter bij de nattere zuidelijke savanneruimtes.

De Mouhoun, Nakambé en de nazinon rivieren worden ook geassocieerd met de historische namen van de Zwarte, Witte en Rode Volta. Ze verklaren de voormalige staatnaam Obervolta. De rivieren verbinden het land met het Voltasysteem verder naar het zuiden. Burkina Faso grenst aan zes staten en is afhankelijk van transportverbindingen via buurlanden voor toegang tot de Atlantische Oceaan.

Mooré, Fulfulde, Dioula en vele andere talen vertegenwoordigen verschillende taalgemeenschappen. De UNESCO-sites vertonen ook verschillende vormen van sociale organisatie: stenen vestingwerken, koninklijke hofarchitectuur en technische tradities van ijzerproductie. Degenen die alleen naar de Sahel-regio kijken, zien deze historische en regionale rijkdom over het hoofd, evenals de verschillen tussen noordelijke en zuidelijke delen van het land.

Loropéni"

De ruïnes van Loropéni werden in 2009 een UNESCO-werelderfgoed. De steenfortificaties zijn een concrete indicatie van historische handels- en nederzettingsnetwerken in het zuidwesten.

Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen

Het Koninklijk Hof werd in 2024 toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst. De erkenning van de oude archeologische sites vult deze aan met een uitstekend voorbeeld van regionale rechtbankarchitectuur.

Historische ijzerproductie

De oude ijzersmeltende sites zijn sinds 2019 een Werelderfgoed. Zij vestigen de aandacht op traditionele technische processen en laten zien dat de culturele geschiedenis ook de geschiedenis van werk en kennis omvat.