ΠΡΟΦΗΜΙΟ ΧΩΡΑΣ

Μπουρκίνα Φάσο: σημαία, πρωτεύουσα και παρουσίαση

Η Μπουρκίνα Φάσο βρίσκεται στην ενδοχώρα της Δυτικής Αφρικής ανάμεσα στο Σαχέλ και τις υγρότερες σαβάνες. Η σημαία του είναι οριζόντια ερυθροπράσινη διχρωμία με κίτρινο αστέρι. Εκτός από την πρωτεύουσα Ουαγκαντούγκου, οι Loropéni, Tiébélé και οι παλιές περιοχές χυτηρίου σιδήρου μιλούν για διαφορετικά ιστορικά κέντρα που δεν μπορούν να μειωθούν σε μια μόνο πόλη ή εποχή.

Δοκιμάστε τις γνώσεις σας →

Μπουρκίνα Φάσο · εκπαιδευτική συλλογή

Μπουρκίνα Φάσο με μια ματιά

Πρωτεύουσα: Ουαγκαντούγκου
Ηπειρώτιδα των Κουίζ: Αφρική
Γλώσσες σε αρχείο αναφοράς: Μεταξύ άλλων, ο Mooré, ο Fulfulde, η Dioula, ο Gourmanché και άλλες εθνικές γλώσσες· τα γαλλικά ως σημαντική γλώσσα επικοινωνίας
Νόμισμα: CFA-franc BCEAO (XOF)
Πληθυσμός: 24 074 580 (2025, Παγκόσμια Τράπεζα)
Περιοχή: 272 967 km²
Παράκτια ρύθμιση: Με θωράκιση
Κωδικοί ISO: BF / BFA
Επίθημα χώρας στο Διαδίκτυο: .bf

Πρώην όνομα κράτους: Άνω Βόλτα
Αλλαγή ονόματος: 1984
Υψηλότερο σημείο: Tena Kourou, 749 m
Σύστημα ποταμών: Βόλτα
Δεύτερο μεγάλο κέντρο της πόλης: Μπόμπο-Διουλάσο γενν.
Παγκόσμια κληρονομιά από το 2024: Βασιλοδικείο του Τιεμπέλε

Μπουρκίνα Φάσο: όψη, σημασία και ιστορία της σημαίας

Η σημαία αποτελείται από δύο οριζόντια πεδία ίσου ύψους: κόκκινο πάνω και πράσινο κάτω. Ένα κίτρινο πεντάκτινο αστέρι βρίσκεται ακριβώς στη μέση και αγγίζει και τα δύο χρωματικά πεδία. Δεν υπάρχει ούτε ένα επιπλέον εθνόσημο ούτε στενές διαχωριστικές γραμμές· ο σαφής συνδυασμός των τριών είναι το σημαντικότερο χαρακτηριστικό.

Το κόκκινο, το κίτρινο και το πράσινο αποτελούν μέρος της παράδοσης των Παναφρικανών σημαιών. Το σημερινό σχέδιο εισήχθη το 1984 μαζί με το όνομα της χώρας Μπουρκίνα Φάσο· παλαιότερα το κράτος ονομαζόταν Άνω Βόλτα. Το αστέρι διακρίνει τη σημαία από ένα απλό κόκκινο-πράσινο δίχρωμο. Πολιτικές ερμηνείες του χρώματος θα πρέπει να διαβαστούν στα πλαίσια αυτού του ιστορικού επανασχεδιασμού.

Πρωτεύουσα : Ουαγκαντούγκου

Το Ουαγκαντούγκου βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της χώρας και αποτελεί το κύριο πολιτικό κέντρο της. Στα γερμανικά, το όνομα αρχικά φαίνεται μακρύ · η κοινή σύντομη μορφή Ουάγκα διευκολύνει την ανάθεση. Η τοποθεσία ενδοχώρα συνδέει την πρωτεύουσα με οδικούς διαδρόμους σε αρκετά γειτονικά κράτη, όχι με δικό της θαλάσσιο λιμάνι.

Το Μπόμπο-Διουλάσο στα νοτιοδυτικά είναι ένα άλλο σημαντικό αστικό κέντρο. Η αντιπαράθεση και των δύο πόλεων βοηθά στην ταξινόμηση της Μπουρκίνα Φάσο χωρικά: οι λειτουργίες κεφαλαίου συγκεντρώνονται στο Ουαγκαντούγκου, ενώ τα νοτιοδυτικά έχουν τις δικές τους εμπορικές και πολιτιστικές παραδόσεις. Ιστορικές δομές και οικισμοί μπορούν επίσης να βρεθούν πολύ έξω από τις μεγάλες πόλεις, όπως στην περιοχή Τιεμπέλε.

Πρακτική αυτή την πρωτεύουσα →

Μπουρκίνα Φάσο: γεωγραφία, ιστορία και πολιτισμός

Τα πλατιά τμήματα της Μπουρκίνα Φάσο αποτελούνται από επίπεδες έως κυματιστές ψηλές επιφάνειες. Στα βόρεια, η σαβάνα συγχωνεύεται σε ξηρότερα τοπία Σαχέλ· στα νότια, οι κατακρημνίσεις και ο πληθυσμός των δέντρων γενικά αυξάνονται. Σύμφωνα με το αρχείο Factbook, η δυτική Τένα Κουρού φτάνει τα 749 μέτρα και έτσι σχηματίζει ένα σαφές, αλλά όχι ένα υψηλής αλπικής αντίπολο στις εκτεταμένες πεδιάδες. Το Μπόμπο-Ντιουλάσο βρίσκεται πιο κοντά στους υγρότερους νότιους χώρους της σαβάνας.

Οι ποταμοί Μουχούν, Νακαμπέ και Ναζίζιον συνδέονται επίσης με τα ιστορικά ονόματα των Μαύρου, Λευκού και Κόκκινου Βόλτα. Εξηγούν το πρώην κρατικό όνομα Ομπερβόλτα. Οι ποταμοί συνδέουν τη χώρα με το Βόλτα-Σότερ νοτιότερα. Η Μπουρκίνα Φάσο συνορεύει με έξι κράτη και βασίζεται σε συγκοινωνιακές συνδέσεις μέσω γειτονικών χωρών για πρόσβαση στον Ατλαντικό.

Οι Mooré, Fulfulde, Dioula και πολλές άλλες γλώσσες αντιπροσωπεύουν διαφορετικές γλωσσικές κοινότητες. Οι τοποθεσίες της UNESCO παρουσιάζουν επίσης διάφορες μορφές κοινωνικής οργάνωσης: πέτρινες οχυρώσεις, βασιλική αυλική αρχιτεκτονική και τεχνικές παραδόσεις παραγωγής σιδήρου. Όσοι κοιτάζουν μόνο την περιοχή του Σαχέλ παραβλέπουν αυτόν τον ιστορικό και περιφερειακό πλούτο καθώς και τις διαφορές μεταξύ βορείου και νότιου τμήματος της χώρας.

Λορπενί»

Τα ερείπια του Λοροπένι έγιναν χώρος Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2009. Οι πέτρινες οχυρώσεις αποτελούν σκυρή ένδειξη ιστορικού εμπορίου και οικιστικών δικτύων στα νοτιοδυτικά.

Βασιλοδικείο του Τιεμπέλε

Το Βασιλικό Δικαστήριο προστέθηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 2024. Η αναγνώρισή του συμπληρώνει τους παλαιότερους αρχαιολογικούς χώρους με ένα εξαιρετικό παράδειγμα περιφερειακής αυλικής αρχιτεκτονικής.

Ιστορική παραγωγή σιδήρου

Οι παλιές εγκαταστάσεις χυτηρίου σιδήρου αποτελούν τόπο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από το 2019. Εφιστούν την προσοχή στις παραδοσιακές τεχνικές διαδικασίες και δείχνουν ότι η πολιτιστική ιστορία περιλαμβάνει επίσης την ιστορία της εργασίας και της γνώσης.