HISTORISCHE VLAGEN

Amerikaanse vlaggen met 48 en 49 sterren

De vlaggen van de VS met 48 en 49 sterren verschillen vooral in hun blauwe bovenhoek. De eerste was van 1912 tot 1959, de tweede alleen van 1959 tot 1960. Nieuwe staten leidden tot nieuwe sterren, terwijl de dertien rood-witte strepen onveranderd aan de oorspronkelijke staten herinnerden. Beslissend zijn de respectieve inleidende dagen.

Test je kennis →

Amerikaanse vlaggen met 48 en 49 sterren · leercollectie

Belangrijkste feiten en onderscheidingen

Artikelgericht: Historische vlagvarianten
Datum conventie: Perioden beschrijven de geïllustreerde variant
Toepassingsgebied: Geselecteerde ontwerpen; geen nazi-vlaggen of symbolen
48 sterren officieel: van 4 juli 1912 tot en met 3 juli 1959
Raster met 48 sterren: Zes rijen met elk acht sterren
Staten die in 1912 zijn toegelaten: New Mexico en Arizona
Alaska's opname: 3 januari 1959
49 sterren officieel: 4 juli 1959 tot 3 juli 1960
Raster met 49 sterren: Zeven rijen met zeven sterren elk
Hawaiian Recording: 21 augustus 1959
50 sterren officieel sinds: 4 juli 1960

48 sterren in een regelmatig raster

De 48-sterren vlag toont zes horizontale rijen met elk acht sterren. Dit duidelijke raster vergemakkelijkt de herkenning en het tellen. President William Howard Taft had de regeling en verhoudingen vastgesteld in 1912. New Mexico en Arizona werden in hetzelfde jaar als staten toegelaten. De nieuwe vlag is officieel in gebruik genomen op 4 juli 1912.

Het patroon bleef bestaan tot 3 juli 1959. Het behoort dus tot een lange periode van Amerikaanse geschiedenis en wordt aangetroffen in tal van historische foto's. Een opname uit deze tijd kan echter niet door de sterren alleen gedateerd worden naar een bepaald jaar. De ongewijzigde versie beslaat bijna 47 jaar en oudere vlaggen zouden later kunnen blijven bestaan.

Alaska en een ster voor een jaar

Alaska werd op 3 januari 1959 een staat. Voor de toegevoegde ster ontstond een nieuwe opstelling van zeven rijen met elk zeven sterren. Deze rijen worden tegen elkaar afgezet. De overgang was dus niet alleen het toevoegen van een ster aan het vorige rechthoekige raster: de hele groep sterren moest opnieuw worden ontworpen.

De 49-sterren vlag werd officieel op 4 juli 1959. Het bleef de geldige executie tot 3 juli 1960. Op 21 augustus 1959 trad Hawaii toe tot de Unie, maar de bijbehorende vlagwijziging volgde pas op 4 juli 1960. Daarom was een 49-sterren vlag ook officieel correct voor een deel van de tijd met al 50 staten.

Waarom 4 juli?

De Amerikaanse wet combineert de toelating van een staat met een extra ster en stelt de volgende 4 juli. Er is dus vaak een overgangsperiode tussen politieke toetreding en zichtbare verandering. Voor een historische quiz moet je de datum van toetreding van de staat scheiden van de datum van de geldige vlagversie. Beide beschrijven verschillende processen.

De dertien strepen bleven ongewijzigd. De sterren vertegenwoordigen de groeiende Unie, terwijl de strepen een historisch uitgangspunt behouden. Deze dubbele tijd referentie verklaart waarom de vlag zijn basisvorm behouden en toch meerdere keren werd herschikt. De 48- en 49-sterrenversies die hier getoond worden zijn voormalige officiële varianten van hetzelfde staatsteken, geen vlaggen van verschillende opvolgerstaten.

Details die het onthouden waard zijn

Tellen met systeem

Bij 48 sterren leidt het raster direct naar de rekening zes keer acht. Bij 49 sterren is het zeven keer zeven. De offsetpositie van de tweede variant verhindert echter dat beide sterrenvelden zich als soortgelijke tabellen gedragen. Samen vormen het aantal rijen en uitlijning een betrouwbare herkenningsfunctie.

Een jaar met twee nummers

In 1959 waren er al 50 staten, terwijl de officiële vlag nog 49 sterren vertoonde. Dat is geen contradictie. De wettelijk vastgestelde dag van introductie verklaart de temporele verschuiving en maakt de korte variant tot een bijzonder levendig historisch leervoorbeeld.

Ontwerpen vóór de inleiding

De Eisenhower Presidential Library bewaart documentatie voor de voorbereiding van nieuwe sterrenarrangementen. Uit dergelijke documenten blijkt dat een schijnbaar kleine toevoeging planning vereist. Ontwerpers moesten een symmetrische en reproduceerbaare algemene opstelling vinden die op grote en kleine vlaggen kon functioneren.